دست به قلم

اندیشه را رها کن و دل ساده شو تمام.

۳ مطلب در فروردين ۱۳۹۷ ثبت شده است

بوف کور بخش اول

امروز کتاب بوف کور را خواندم. تقریبا از نیمه های کتاب ذهنم از داستان پرید. انگار از آنجا به بعد همینطور ذهنم در جمله ها و حس هایی که نویسنده مطرح کرده بود قفل می شد. اولین کتابی بود که در حین خواندنش من را مجبور کرد، سه بار خواندن را قطع کنم و چیزهایی که به ذهنم رسیده را بنویسم. در مورد کتاب های دیگر معمولا یا خطی را در دفترم می نویسم یا آن که مطالبی که توجهم را جلب کرده اند را رنگی می کنم و همانجا خطی درباره ی آنها می نویسم. اما برخورد با این کتاب باعث شد هی حرف در مغزم راه بیافتد، حرف هایی در مورد زمان، ترس، و در مورد مرگ.

باید یکبار دیگر کتاب را بخوانم و در مورد آن حرفهایم را بنویسم، اما چیزی که حالا به ذهنم می رسد این است که بیان احساس ها در کتاب به گونه ای بود که انگار آدم را با لباس ترس، یا جامه ی مرگ در یک استوانه ی آینه ای بیاندازند. ترس بی نهایت برای آدم تکرار می شود، مرگ برسر آدم آوار می شود. اما خوبیش این بود که وقتی سرت را بالا می کردی و چشم از این بدنه ی آینه گون بر می داشتی می دیدی هنوز بالای سرت آسمانی هست، در خانه نشسته ای، و انگار هنوز زنده ای!


۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فرزانه ایپکچی

کوی دوست

در زیر پله های خیابان انقلاب به همراه یکی از دوستانم پرسه می زدیم، او دنبال کتابی بود اما من نه. بی هیچ منظور و مقصودی کتاب ها را نگاه می کردم. اما منظور آدم خیلی وقت ها همینطور نابهنگام خودش را نشان می دهد. بین انبوه کتابها این نام را دیدم، «درکوی دوست». با خودم گفتم وصف کوی دوست و حافظ با هم عجین هستند. کتاب را برداشتم، ورق زدم و دیدم از حافظ می گوید. به شوق آمده بودم، انگار کشف بزرگی کرده باشم. کتاب را گرفتم و خواندنش را آغاز کردم. حرف های نویسنده اینگونه نبود که حال خوبی که از خواندن شعری به آدم دست می دهد را خراب کند، برعکس مثل دوستی بود که با تو در جایی آشنا و صمیمی، همقدم می شود. دوستی که انگار حال و احوالش با آن مکان عجین است، و تو را می برد و کنج هایی از آن فضا را که تابحال ندیده ای به تو نشان می دهد، و تو هر لحظه به وجد می آیی.

بعد از خواندن این کتاب، رفتم سراغ کتاب دیگری از این نویسنده، به نام سوگ سیاوش.

چند خط زیر را از این کتاب انتخاب کرده ام:

کاوس خاطرخواه و مبتلای سودابه و کشتهی اوست. چگونه می تواند او را بکشد! اما چون می داند که سودابه کشتنی است به خود می قبولاند که کشتنی نیست. و شاید به راستی نمی داند که دارد چیزی را به خود می قبولاند و این اندیشه ها همه بهانه ی رفتاری است که جز آن نمی تواند.

سوگ سیاوش، شاهرخ مسکوب


فکر می کنم واقعا گاهی اوقات اندیشه ها همه بهانه ی رفتاری هستند که جز آن نمی توانیم. گاهی وقت ها آدم میخواهد کاری را انجام دهد، شروع می کند به دلیل تراشی و آوردن بهانه های مختلف. گاهی برای کار اشتباهی مدام دلیل می آوریم، چون دیگران از ما دلیل می خواهند. بعضی وقت ها آنقدر این دلایل قوی و محکم می شوند، که خودمان هم فراموش می کنیم که کار اشتباهی کرده بودیم. اصلا باورمان می شود که جز این راه دیگری پیش رویمان نبود! فراموش می کنیم که ما فقط خواستیم که امری صورت گیرد و هیچ دلیلی برایش نداشتیم. آن لحظه وجودمان اینطور طلبید، همین.

اما مسئله ای که ذهن من را به خود درگیر کرده است حالت عکس این مسئله است، زمانی که آدم کاری را انجام می دهد و اتفاقا، چندین و چند دلیل متقن برای درست بودن آن در ذهنش دارد. اما خواستن در دلش وجود ندارد. کار درستی را انجام می دهی و دلیل و منطق و استدلال هایت هم دیگر بهانه نیستند، درست و به جا هستند.

اینبار خودت می مانی و خودت. و وجودی که هر چه برایش استدلال و برهان می آوری از تو نمی پذیرد، چرا که اصلا درست و غلطی برایش معنا ندارد. فقط از خواستن و نخواستن حرف می زند! تو برابر خواسته اش ایستاده ای و او مانند دیگران نیست که تا در جمله ای جوابی به ظاهر درست شنیدند تو را رها کنند. گریبانت را محکم گرفته و می گوید چرا؟!

این چرای بی جواب، و وجودی که هیچ پاسخی را پذیرا نیست آدم را فرسوده می کند.

خیلی وقت ها آدم می ماند کدام را انتخاب کند خواستن های غلط اما واقعی با بهانه های دروغین، و یا اراده ای که درست عمل می کند و وجودی که خواستنی برای آن عمل ندارد. وقتی انتخابت این دومی باشد، آنگاه تو می مانی و یک آدم زبان نفهم در درونت که به هیچ صراطی هم مستقیم نیست.


۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
فرزانه ایپکچی

بهار من

بهار عمر خواه ای دل، وگرنه این چمن هر سال/

چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد


بهار عمر من کی می‌آید؟ 

از پس کدام زمستان سربلند می‌کند، و کدام درد انتظاری را می‌طلبد؟

احساس می‌کنم با تمام وجودم خواهان رویش هستم، خواهان تغییر، اما نه آنگونه رویشی که علف‌های هرز از آن پدید آیند. رویش جوانه‌وار، رویشی را روحم می‌طلبد که قاصدک پدید آورد. آنگونه قاصدک‌وار از خاک بیرون بیایم که مقصد پروازم، همه جا باشد.

با وزش بادی به همه جا پرواز کنم و با خودم آرزوهایم را به پرواز درآورم. 

بهار عمر من کی از راه می‌رسد؟

اینجاست که می‌فهمم عمر انگار اصلا زمان ندارد، انگار می‌رود و می‌رود و مدام در زمستانی بی‌زمان است، بعضی وقت‌ها سرت را می‌کنی توی برف مثل کبک. بعضی وقت‌ها می‌لرزی بی‌آنکه بدانی در زمستان به سر می‌بری؛ بعضی وقت‌ها هم زمستان را غنیمت می‌دانی. 

گاهی هم انگار از زمستان روحت باخبری اما دیگر آن را نمی‌خواهی.

آنگاه منتظری، انتظاری سخت. انتظار برای بهاری که قرار است خودت پیام آورش باشی، و قرار است روییدن تو این بهار را پدید آورد. سخت است وقتی نمی‌دانی این تغییر چگونه قرار است رخ دهد.

تغییر از زمستان به بهار و از دانه به نهال.

چگونه آدم باید از خاک سر دربیاورد و با این سردرآوردن ببیند احوالش منقلب گشته، و فصلش بهار شده است.

بهار من کی از راه می‌رسد؟

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فرزانه ایپکچی